ਘਰ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਤੇ ਖੜਾ
ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਕਦ ਉਹ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇਗੀ
ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਡਾਹੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਦੌਣ ਦੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠੀ
ਕੰਬਦੇ ਬੁੱਢੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ
ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ
ਸ਼ਾਇਦ ਮਨ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ
ਸ਼ਰੀਰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤਾਂਗ ਨੇ
ਫਿਰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ ਹਲੋਰਾ....
ਪਰ ਇਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਫਾਸ੍ਲੇ ਤੋਂ ਵੀ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਪਾ ਰਹੀ
ਸ਼ਾਇਦ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਦੂਰੀ ਵਿੱਚ
ਆਓਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ
ਅੱਜ ਹੀ ਉੱਤਰ ਆਏ ਨੇ
ਉਹਦੀਆਂ ਨਮੋਸ਼ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ
ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀਆਂ ਭਾਫਾਂ
ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਓਹਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ
ਮੈਂ ਹੌਂਕੇ ਨੂੰ ਗੰਢ ਮਾਰ ਕੇ
ਅਜੇ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੀ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਕਿ
ਕੰਨੀ ਪਈ ਉਸਦੀ ਉੱਖੜੀ ਆਵਾਜ਼
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਨਾਮ ਸੀ.....
"ਸ਼ਾਇਦ" ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕਿ
ਇਹ ਨਾਮ, ਜਿਸਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਬੁਲਾਓਂਦੇ ਨੇ
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਹਨੇ ਇਸ ਨਾਲ
ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਭਿੱਜਿਆ
ਔਂਕੜ, ਬਿਹਾਰੀ ਜਾਂ ਲਾਮ ਨਹੀਂ ਲਾਈ
ਕੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਹੀ ਬੇਗਾਨਾ ਹੋਗਿਆ ਹਾਂ ????
ਉਹ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੈ ਪਰ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ
ਉਹਨੂੰ ਤੁਰੀ ਆਓਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲੋਂ ਕੀਤੇ ਵੱਧ
ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੀ ਖੂੰਡੀ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਹੈ
ਜਿਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਮੈਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ
ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ
ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਚੜ ਕੇ
ਮੇਰੀਆਂ ਅਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ ਤੁਰਿਆ
ਪਰ ਉਸਦੇ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ
ਜਾਣੀ ਮੇਰੀਆਂ ਆਂਦਰਾਂ ਹੀ ਖਿੱਚ ਛੱਡੀਆਂ....
"ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਆਂਦਾ ਸੀ
ਖੂਨ ਦਿੱਲੀ ਤੱਕ ਹੀ ਲਾਲ ਰਹਿੰਦਾ....
ਦੇਖੀਂ ! ਠੰਡੇ ਮੁਲਕ ਜਾ ਕੇ
ਮੇਰੀ ਬੁੱਕਲ ਦਾ ਨਿੱਘ ਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਵੀਂ......."
No comments:
Post a Comment