GNE ਦੇ ਕੁਝ ਖਾਸ ਕਿੱਸੇ (ਭਾਗ-1)

ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਾਇਦ ਸੱਤਵੇਂ ਸਮੇਸਟਰ ਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਫੇਰ 2 ਲੈਕਚਰ ਲਾ ਕੇ ਹੱਥ ਖੜੇ ਕਰਤੇ| ਬੜਾ ਔਖਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਲਗਾਤਾਰ ਦੋ ਘੰਟੇ ਬੋਰ ਹੋਣਾ, ਓਹ ਵੀ ਓਦੋਂ, ਜਦ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਅੱਜ ਜੂਨੀਅਰ ਕਲਾਸਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਆਓਣਾ ਹੈ| ਮੈਂ ਤੇ ਪੰਧੇਰ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਤਰਾਂ ਟੱਕ-ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਖੜੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਬਦਲੇ ਮਹੌਲ ਨੂੰ ਗੌਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸੀ| ਮਾਹੌਲ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੜਾ ਜੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ| ਮੈਂ ਦੂਰ ਨਿਗ੍ਹਾ ਮਾਰੀ ਤਾਂ ਮਿਨ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਚੇਤਕ ਸਕੂਟਰ ਤੇ ਆਓਂਦਾ ਦਿਸਿਆ| ਓਹ ਸਿਵਿਲ 'ਚ ਸੀ, ਤੇ ਓਹਨਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਲੇਕਚਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਟ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਵੈਰ ਸੀ (ਵੈਸੇ ਸਿਵਿਲ 'ਚ ਇੱਕ ਸਾਡਾ ਯਾਰ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਸੀ, ਓਹਦੇ ਵਾਰੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦਾਂ)|
ਮਿਨ੍ਹੇ ਨੇ ਆਓਂਦੇ ਹੀ ਪੰਜਾਹ ਦੇ ਨੋਟ ਦੀ ਵਗਾਰ ਮਾਰੀ| ਪੰਧੇਰ ਕੋਲ ਬੱਸ ਦੇ ਕਿਰਾਏ ਜੋਗੇ ਪੈਸੇ ਸੀ ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਫੋਲੀਆਂ ਤਾਂ 100 ਦਾ ਨੋਟ ਲੱਭ ਗਿਆ| ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਇਹਨੀ ਗਰਮੀ 'ਚ ਮਿਨ੍ਹੇ ਨੇ ਪੰਜਾਹ ਰੁਪੇ ਕੀ ਕਰਨੇ ਆ| ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਓਦੋਂ ਬੀਅਰ ਸਸਤੀ ਹੋਈ ਸੀ; 45 ਰੁਪੇ ਦੀ ਬੋਤਲ ਤੇ 5 ਰੁਪੇ ਦਾ ਪੀਨੇਟ ਮਸਾਲਾ| ਸਮਝ ਪੰਧੇਰ ਵੀ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਚਮਕ ਮੇਰੇ ਵੀ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਰੌਲਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਨੋਟ ਇਕੋ ਸੀ|ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਉਹਦੇ ਸਕੂਟਰ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਨਤੀਜੇ ਵਾਲੇ ਬੋਰਡ ਵੱਲ ਨੂੰ ਚੱਲ ਪਏ (ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਜੂਨੀਅਰ ਕਲਾਸਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਆਓਣਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭੂੰਡ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪ ਹੀ ਭੀੜ ਕਰਕੇ ਤੇ ਫਿਰ ਜੂਨੀਅਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਨਤੀਜਾ ਦੇਖਣ 'ਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਸੀ| ਕਿਉਂ ???? ਹਾ ਹਾ ਹਾ|
ਚਲੋ ਛੱਡੋ......ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪੈਸੇ ਮੰਗਣਂ ਆਏ ਸੀ|ਸੱਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਕੁੱਤੇ (ਸਾਡਾ ਯਾਰ) ਤੇ ਪਈ| ਸਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੀ ਸਮਝ ਗਿਆ ਵੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ| ਆਓਂਦਾ ਹੀ ਕਹਿੰਦਾ "ਪੈਸੇ ਤਾਂ ਹੈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਪੀਣੀ ਹੁਣੇ ਹੀ ਹੈ....." ਅਸੀਂ ਵੀ ਚੁੱਪ ਕਰਗੇ| ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਚਾਰੋਂ ਜਾਣੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ| "ਓਏ ! ਓ ਦੇਖ ਬੁੱਗ ਆਓਂਦਾ" ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ| ਉਹਨੇ ਬਿਨ੍ਹਾ ਗੱਲ ਕੀਤੇ ਬੁੱਗ ਦੀ ਢਲਕੀ ਜੀਨ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਜੇਬ 'ਚ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਹਦਾ ਬਟੂਆ ਕੱਢ ਲਿਆ| ਵਿੱਚੋਂ ਨਿੱਕਲੇ 3 ਸੌ ਰੁਪੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਚੜ ਗਿਆ ਚਾਅ| ਅਸੀਂ ਬੋਤਲ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਸੀ ਤੇ ਐਥੇ ਪੇਟੀ ਦਾ ਜੁਗਾੜ ਹੋਗਿਆ ਸੀ|

ਸਾਡੇ ਕੋਆਰੀਡੋਰ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹੋਸਟਲ "Kalann"ਗੜ੍ਹ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ) ਵਿੱਚ ਦੁਪੈਹਰ ਦੇ ਡੇੜ ਵਜੇ ਬੀਅਰ ਦੀ ਪੇਟੀ ਆ ਗਈ ਸੀ| ਪੇਟੀ ਤਾਂ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਹੂਕਾਰਾਂ ਦਾ ਮੂੰਗਫਲੀ (ਪੀਨੇਟ ਮਸਲੇ) ਨਾਲ ਪੀਣ ਦਾ ਮੂਡ ਨਹੀਂ ਸੀ| ਪੇਟੀ ਹੋਸਟਲ 'ਚ ਆ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਜਮਾਵੜਾ ਹੋ ਗਿਆ| ਬਹਾਨੇ ਨਾਲ ਪੈਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕੱਠੇ ਹੋਗੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਤੇ ਬੁੱਗ ਦੀ ਡਿਓਟੀ ਲੱਗੀ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਓਣ ਦੀ| ਅਸੀਂ ਬੁੱਗ ਦਾ ਸਕੂਟੇਰ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ "Hummer" ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ) ਲੈ ਕੇ ਨਮਕੀਨ, ਚਿਕਨ ਅਤੇ ਰਾਇਤਾ ਵਗੈਰਾ ਲੈਣ ਚਲੇ ਗਏ| ਵਾਪਿਸ ਆਓਣ ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸਾਲੇ ਬੇ-ਸਬਰੇ, ਸਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਬੋਤਲ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀ ਪੇਟੀ ਡਫ ਗਏ|

ਬੜਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਪਰ ਕਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ| ਹੁਣ ਪੰਗਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਖਾਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦਾ ਕਿ ਕਰੀਏ......ਸ੍ਲਾਹ ਕੀਤੀ ਗਈ.....ਫੇਰ ਪੈਸੇ ਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ......ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੇਟੀ ਪੇਸ਼ ਹੋ ਗਈ| ਕਰਦੇ-ਕਰੌਂਦੇ....... 4 ਪੇਟੀਆਂ ਅਤੇ 3 ਵਿਸਕੀ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਲੱਗ ਗਈਆਂ| ਇੱਕ ਗਰਾਰੀ ਹੋਰ ਫਸੀ ਸੀ......ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਜਸ਼ਨ "ਤੜਕਾ ਪਾਰ੍ਟੀ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ ਸੀ| ਤੇ ਓਹ ਗਰਾਰੀ "ਬੀਮਾਰੀ" (ਇਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦੇ ਇਕ ਢਿੱਢਲ ਦਾ ਹੀ ਨਾਮ ਸੀ) ਨੇ ਫਸਾਈ ਸੀ.....ਗਰਾਰੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਵਿਸਕੀ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਸੋਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੀਣੀ..... ਬੀਅਰ ਨਾਲ ਪੀਣੀ ਹੈ (ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਹੀ ਗਿਆ ਹੋਣਾ ਕਿ "ਬੀਮਾਰੀ" ਕਿੱਥੋਂ ਦਾ ਸੀ......ਹਾਂਜੀ ! ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਸਮਝੇ "ਬਠਿੰਡਾ")

ਮਦੀਰਾ ਦਾ ਇਹਨਾ ਸੇਵਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ ਪੂਰਾ ਕੋਆਰੀਡੋਰ ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ਿਆ ਜਿਹਾ ਗਇਆ ਸੀ| ਇਹ ਦੌਰ ਰਾਤ ਦੇ 9 ਵਜੇ ਤਕ ਚੱਲਿਆ, ਓਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਹੜੇ ਇੱਕ-ਦੋ ਹੋਸ਼ 'ਚ ਸੀ ਓਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ 'ਚ ਚਲੇ ਗਏ ਬਾਕੀ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਥ੍ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਢੋ ਲਾਕੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸੀ| ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਤੇ ਗੁਰੀ ਐਦਾਂ ਹੀ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਇਕ ਕੱਛ 'ਚ ਬੀਅਰ ਦੀ ਬੋਤਲ ਸੀ (ਜਿਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ) ਤੇ ਦੂਜੀ ਕੱਛ 'ਚ ਨਮਕੀਨ ਦਾਲ ਦਾ ਲਿਫਾਫਾ| ਗਿੱਲ ਨੇ ਓਹਨੂੰ ਉੱਠਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਓਹਨੇ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰਤਾ| ਫਿਰ ਗਿੱਲ ਨੇ ਓਹਨੂੰ ਬੋਤਲ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਜਨਾਬ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਚੱਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ "ਜੇ ਹੱਥ ਚੱਕ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਗੈਸ ਨਿੱਕਲ ਜਾਣੀ ਆ| ਤੇ ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਹੁਣ ਪੀ ਕੇ ਹੀ ਉੱਠਣਾ"....ਇਹ ਸੀ ਜਜ਼ਬਾ....|

ਮੈਨੂੰ ਸੱਭ ਕੁਝ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਸ-ਪੇਸ਼ੀਆਂ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ| ਸੱਭ ਤੋਂ ਪਿਹਲਾਂ ਜੀਭ ਨੇ ਸਾਥ ਛੱਡਿਆ, ਫੇਰ ਲੱਤਾਂ ਨੇ ਤੇ ਫੇਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੇ| ਤਰਾਂ ਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ:
- ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੜਕ ਕੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ.....ਇਹ ਕਾਫੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਈ ਸੀ| ਇਹ ਪੱਕਾ ਗਿੱਲ ਸੀ; ਛੇ ਫੁੱਟ ਤਿੰਨ ਇੰਚ ਦਾ ਬੰਦਾ ਜਦ ਮੂਦੇ ਮੂੰਹ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੁਝ ਐਦਾਂ ਦੀ ਹੀ ਆਵਾਜ ਆਓਂਦੀ ਹੈ|
- ਕਿਸੇ ਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ.....ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਗੁਰੀ ਸੀ....ਇਹਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਓਹ ਹੀ ਆਪਣੀ ਕੁੱਝ ਲੱਗਦੀ ਨੂੰ ਬਲਾਓਂਦਾ ਸੀ| ਵੈਸੇ ਬੀਮਾਰੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਪਰ ਓਹਦੀ ਹਿੱਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫੋਨ ਕਰਨ ਦੀ| ਕਿਓਂ ??? ਓਹ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਪੀਤੀ ਹੋਵੇ.....ਗਾਲਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਫੇਰ ਵੀ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਸੀ|
- ਕਿਸੇ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੀ ਆਵਾਜ ਕਿ "ਓਏ ਕੋਈ ਮਾਣਕ ਦਾ ਗਾਣਾ ਲਾ ਦੇਓ".....ਇਹ ਪੱਕਾ "ਚਾਚਾ" ਸੀ......ਸਾਲਾ ਵੱਡਾ ਡੀ. ਜੇ.| ਮੈਨੂੰ ਪਏ ਪਏ ਨੂੰ ਚਾਚੇ ਦੇ ਪੈਰ ਯਾਦ ਆ ਗਏ (ਬੜੇ ਅਜੀਬ ਸੀ....ਚਾਚਾ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾੜੀ ਵੀ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ)....ਮੇਰਾ ਹਾਸਾ ਨਿੱਕਲ ਗਿਆ|
- ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਸਣ ਦੀ ਆਵਾਜ.....ਇਹ ਪੱਕੇ ਸੋਫੀ ਸੀ.....ਸਾਲੇ ਬੈਠੇ ਬੈਠੇ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਾਲ ਛਕ ਜਾਂਦੇ ਸੀ.....ਪਰ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਓਂਦਾ....ਕਿਓਂ ਕਿ ਪੈਸੇ ਅਸੀਂ ਓਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਸੀ|
- ਕਿਸੇ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ.....ਐਡੀ ਸੜੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ......ਇਹ ਬੁੱਗ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ.......ਬੈਠੇ ਬੈਠੇ ਨੂੰ ਕਾਲਜ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਵਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ| ਸਾਲੇ ਦੀਆਂ ਭੁੱਭਾਂ ਨਿੱਕਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸੀ....."ਓਏ! ਮੇਰਾ ਥੋਡੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸਰਨਾ"......ਇਹਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੇਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ......"ਓਏ! ਸਾਡਾ ਕਿਹ੍ੜਾ ਸਰਨਾ..ਬੁੱਗ".....ਇਹ ਚਾਚਾ ਸੀ| ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਘੁਮਾਈ......ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ....ਮਿਨ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ਵਿੱਚ ਬੁੱਗ ਤੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਰੋਣੇ ਨੂੰ ਰੇਕਾਰ੍ਡ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ| (ਜੋ ਕਿ ਬਾਦ ਵਿਚ ਸਵੇਰੇ ਵੱਡੇ ਸਪੀਕਰਾਂ 'ਤੇ ਚਲਾਇਆ ਗਇਆ ਸੀ)

ਪਰ ਮਾਹੌਲ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ......ਸੱਭ ਨੂੰ ਕਾਲਜ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਸਦਮਾ ਜਿਹਾ ਲਗ ਗਿਆ ਸੀ | ਪਕਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਸੱਭ ਰੋ ਰਹੇ ਸੀ| ਫੇਰ ਸਮਾ ਆਇਆ ਸੰਭਲਣ ਤੇ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ| ਸੱਭ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਫੜੌਂਦੇ ਕਮਰਿਆਂ 'ਚ ਜਾਣ ਲੱਗੇ.....ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਕਮਰਾ ਨੇੜੇ ਲੱਗਿਆ ਓਥੇ ਪਈ ਗਿਆ| ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਿਨ੍ਹਾ ਨੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ.....ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧੂੰਹਦੇ ਕਰਮਜੀਤ (ਕੰਮਾ) ਦੇ ਕਮਰੇ ਤੱਕ ਚਲੇ ਗਏ| ਮਿਨ੍ਹਾ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕਿ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ "ਤੇਰਾ ਪਰ੍ਸ (ਬਟੂਆ) ਮੈਂ ਲੈ ਚੱਲਿਆਂ.....ਤੇਰਾ ਪਰ੍ਸ ਮੈਂ ਲੈ ਚੱਲਿਆਂ.....ਤੇਰਾ ਪਰ੍ਸ ਮੈਂ ਲੈ ਚੱਲਿਆਂ....." ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਹਿੱਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ.....ਨਹੀਂ ਤਾ ਸਾਲੇ ਦੇ ਇੱਕ ਰੱਖਦਾ ਕੰਨ ਥੱਲੇ....ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ "ਭੂਤਨੀ ਦਿਆ! ਇਹਦੇ 'ਚ ਰਿਹਾ ਕੀ ਆ....ਇੱਕ ਨੋਟ ਸੀ....ਜਿਹਦਾ ਦੁਪਹਿਰੇ ਹੀ ਭੋਗ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ"|
ਕੰਮਾ ਡਿਪਲੋਮੇ ਵਿੱਚ ਪੜਦਾ ਸੀ ਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀ.......ਓਹਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੰਜੇ ਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਜੂਤੇ ਉਤਾਰੇ......ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ....ਪਰ ਕਰ ਕੁਜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ.....

ਸਾਰੇ ਕੋਆਰੀਡੋਰ ਵਿੱਚ ਸੰਨਾਟਾ ਸੀ......ਸੱਭ ਸੌਂ ਗਏ ਸੀ....ਮੇਰੀ ਵੀ ਅੱਖ ਲੱਗ ਗਈ ....ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਸੌਣ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਵਜੇ ਉੱਠ ਗਿਆ.....ਇੱਕ ਨੰਬਰ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਪਿਆ.....ਬਾਥਰੂਮ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਕਰਨ ਦਾ ਨਾ ਰਿਵਾਜ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਿੰਮਤ....ਇਸ ਲਈ ਹੋਸਟਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਜੋ ਝਾੜੀਆਂ ਸੀ, ਓਧਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ| ਵਾਪਿਸ ਆਇਆ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਬੁੱਗ ਕੱਲਾ ਬਰਾਂਡੇ 'ਚ ਬੈਠਾ ਸੀ| ਮੈਂ ਵੀ ਜਾ ਕੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ....ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕੀਤੀ............ਉਹ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਸੀ........ ਨਸ਼ਾ ਉੱਤਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ......ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਵੀ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਵੀ.......| ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਕਾਲਜ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਐਹਿਸਾਸ ਸੀ| ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਫਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀ ਗਏ| ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਕਾਲਜ ਨੇ ਸਿਰ੍ਫ ਸਾਡੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੱਸ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋੜਿਆ.....ਬਲਕਿ ਇਹ ਆਪ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜੁੜ ਗਿਆ ਸੀ| ਉਹ ਗੱਲਾਂ, ਉਹ ਦੋਸਤ, ਉਹ ਸ੍ਮਾਂ......ਹੁਣ ਕਦੇ ਵਾਪਿਸ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ| ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਉੱਠ ਕੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ| ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੌਂ ਨਾ ਸਕਿਆ.....ਕੁਝ ਲਿਖਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਸਤਰ ਲਿਖੀ........."ਕੁਝ ਯਾਰ ਮੈਨੂੰ ਚੇਤੇ ਆਓਂਦੇ ਨੇ..........."