Window Shopping

ਮੈਂ ਸ਼ੌਪਿੰਗ ਮਾਲ ਵਿੱਚ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਇੱਕ ਦਮ ਰੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਭੱਜ; ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਚਹਿਰੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਬੱਸ ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਐਨਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਨੇ| ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਮੁੱਖ ਬੜੇ ਗੌਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਕੁੱਝ ਮੈਨੂੰ ਘੂਰਦੇ ਨੇ, ਕੁੱਝ ਅਜੀਬ ਮੂੰਹ ਬਣਾਓਂਦੇ ਨੇ ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ| ਫਿਰ ਮੈਂ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਨਿਗ੍ਹਾ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਚਾਨਣ ਹੀ ਚਾਨਣ, ਪਰ ਸਭ ਬਨਾਵਟੀ| ਦੂਰ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਰੌਸ਼ਨਦਾਨ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਉੱਪਰ ਵੀ ਕੋਈ ਰੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਕੇ ਅਸਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਚੁਭੇ| ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਚਾਨਣ ਸਰੋਤਾਂ ਬਾਰੇ ਮਾਲ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਉੱਤੇ ਹੱਸ ਪੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਹੱਸਦੇ ਹੱਸਦੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਮਣੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੋ-ਰੂਮ ਦੀ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਨੁਮਾ ਕੰਧ ਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਆਰ ਪਾਰ ਸਾਫ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਪੁਤਲੇ ਖੜੇ ਨੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਾਈ| ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਗੌਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਨੇ; ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹਨਾ ਦੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਲੁਭਾ ਰਹੀਆਂ ਨੇ, ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਆ ਰਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਝਲਕ ਲਲਚਾ ਰਹੀ ਹੋਣੀ ਹੈ| ਪਰ ਇਕ ਦਮ ਮੇਰੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਇੱਕ ਪੁਤਲੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ| ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਹੋਣ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ| ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੱਸ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਹੱਸ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ| ਮੇਰੇ ਮੁੱਖ ਉਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਦਾ ਲੇਪ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ |ਮੈਂ ਘਬਰਾ ਕੇ ਪੁਤਲੇ ਦੀਆਂ ਨੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ|
"ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ?????"
ਇੱਕ ਮਿਹਣਾ ਜਾਣੀ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ| ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ| ਕੋਲ ਪਏ ਬੈਂਚ 'ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਸੀਨੋ ਪਸੀਨੀ ਹੋਇਆ ਮੈਂ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਬਨਾਵਟੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆਪਣੇ ਚਹਿਰੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ| ਮੈਨੂੰ ਇਹਦੇ ਨਾਲੋਂ ਉਹ ਸੱਚਾ ਪੁਤਲਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ| ਇਹ ਮਾਲ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਬੜਾ ਬੁਰਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਐਥੋਂ ਅੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਹੱਥ ਮੈਨੂੰ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ| "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਸੀ ??? ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ"| ਉਹ ਬੋਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਉਸਦੇ ਘਬਰਾਏ ਮੁੱਖ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ| ਫੇਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸੁੱਕ ਰਹੀ ਨਮੀ ਮੇਰਾ ਸਿਰਨਾਵਾਂ ਦੱਸਦੀ ਹੈ| ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ੋ-ਰੂਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਈ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵੱਲ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਦੁਆਓਂਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸ਼ੋ-ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ ਪੁਤਲੇ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ "WELCOME BACK"|

ਡਾਕਟਰ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ

ਡਾਕਟਰ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦਾ
ਡਾ. ਸੁਰਜੀਤ, ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਹੁੰਦੇ ਦੇ
ਟੀਕਾ ਲਾਓਣ ਦੀ ਬਜਾਏ
ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ੀਸ਼ੀ ਵਿੱਚ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਦਵਾਈ ਪਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ
.......ਮਿੱਠੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ......
ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ ਕਿ
ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ
ਇਹ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿੱਦਾਂ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਵਹਿੰਦੇ ਖੂਨ ਨੂੰ
ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ
ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ
...... ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਅਜੀਬ ਸੁਮੇਲ ਸੀ.....
ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ
ਕਿਓਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ
ਡਾਕਟਰ ਬਣਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ
ਬਹੁਤ ਹੁਬ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ
ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਪਿਆ ਕਰਨਾ
........ਸੋਚ ਲਈ ਸਫਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ.......
ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਹੁਣ ਡਾ. ਸੁਰਜੀਤ ਰਿਹਾ
ਨਾ ਹੀ ਵਗਦੇ ਖੂਨ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ
ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵੀ ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਝੱਲਦਾ
ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਐਨਾ ਨੇੜਿਓਂ
ਦੇਖਦਾ ਦੇਖਦਾ ਆਪਣੀਆਂ ਉਪਲਭਦਿਆਂ
ਵੀ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ..........
..... ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਯਾਦ ਹੈ.....
ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ......
..... ਮੈਂ ਭੁੱਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ........
ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ....

ਗੂਗਲ ਬੋਲ (Google talk)

ਤਕਰੀਬਨ 6-7 ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਘਰ ਤੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ| ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਘਰ ਬੈਠ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ, ਕੰਧਾਂ ਵੱਲ ਝਾਕੀ ਜਾਣਾ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸ ਪੈਣਾ| ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋਗਿਆ ਹਾਂ| ਕਦੇ ਕਦੇ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾ ਬਣ ਜਾਏ, ਪਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਐਦਾਂ ਦਾ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ| ਬਲਕਿ ਮੈਂ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵ ਦੇਣ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਬੀਤ ਰਹੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ| ਵੈਸੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰੀਕੇ- ਹਇਆਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ| ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖਣ ਕਰ ਕੇ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਕੀਤੇ ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਹੀ ਆਵਾ ਨਾ ਊਤ ਜਾਵੇ| ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਘਬਰਾਹਟ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦੋਨੋਂ ਪੱਖ ਜੀਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ| ਦੂਸਰੇ ਨੰਬਰ 'ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਫਿਕਰਮੰਦ ਸੀ ਤੇ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਪਿੰਡ ਬੈਠੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ| ਰੱਬ ਭਲਾ ਕਰੇ google talk ਤੇ skype ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਜਿੰਨਾ ਕਰ ਕੇ ਹੁਣ ਦੇਸਾਂ ਪ੍ਰਦੇਸਾਂ ਦੀ ਵਾਟ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ| ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਨੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਇਹੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ "ਤੂੰ ਮਾੜਾ ਮੋਟਾ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਿਆ ਕਰ..... ਜਦ ਵੀ ਦੇਖਦੀਆਂ ਤੂੰ ਇਸ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਹੀ ਬੈਠਾ ਰਹਿਨਾ" ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੱਸ ਪੈਨਾ| ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਭੋਲੀਆਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ..........|
ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਈ ਗਵਾਂਢੀ ਮੈਨੂੰ ਕੰਪਿਊਟਰ ਉੱਤੇ ਦੇਖਣ ਲਈ ਘਰਦਿਆਂ ਕੋਲ ਆਓਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ| ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੱਸ ਪੈਂਦਾ ਹਾਂ| ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਨੇ "ਇਹਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾਂ ?" ਤੇ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਦੇਣੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ "ਹਾਂ ਜੀ"| ਫਿਰ ਉਹਨਾ ਦੇ ਪੋਤੇ ਪੋਤੀਆਂ ਵੀ ਆਓਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਜਦ ਉਹ ਸਿੱਖੇ ਸਿਖਾਏ ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਆ "ਚਾਚਾ ਜੀ! ਸੱਸਰੀ ਕਾਲ"| ਮੇਰੇ ਦਿਨ ਦਾ ਤਕਰੀਬਨ 1 ਘੰਟਾ ਐਦਾਂ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ| ਕਦੇ ਕਦੇ ਸੋਚਦਾਂ ਤਾਂ ਬੜਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਭੱਜ ਦੌੜ ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਕਮਾਲ ਦੀ ਚੀਜ ਹੈ| ਕੀ........ਜਿੰਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਦੂਰ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਜੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ? ਇਹ ਦੌੜ ਪੈਸੇ ਲੈਈ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ| ਉੱਤਰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਜਾਰੀ ਹੈ..........ਦੇਖੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਵਾਬ "ਲੱਭਦਾ" ਹੈ ਜਾਂ ਜਵਾਬ "ਮਿਲਦਾ" ਹੈ ?

ਮੁਰਗਾਬੀਆਂ

ਜਦ ਵੀ ਝੁੰਡ ਮੁਰਗਾਬੀਆਂ ਦੇ ਤੱਕਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ
ਲੱਗਦਾ ਗਿਲੇ ਜਿਓਂ ਕਰਦੀ, ਸੰਗ ਆਪਣੇ ਲੇਖਾਂ|

ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਫਿਰ ਲੱਭਦੀ ਦਿੱਸਦੀ
ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਚੱਕੀ ਜਾਪਦੀ, ਜਿਓਂ ਜਾਵੇਂ ਪਿੱਸਦੀ|

ਹਾਣੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਜਦ ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਤੀਕ ਜਾਂਦੀ
ਸੀ ਤੋਰ ਤੇਰੀ ਵੀ ਮੁਰਗਾਬੀਆਂ ਵਾਂਗਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ|

ਜਦ ਸੰਧਲੀ ਖਿਆਲਾਂ ਵਾਲੜੇ ਤੇਰੇ ਖੰਭ ਸੀ ਉੱਗਦੇ
ਉੱਡ ਅਰਮਾਨ ਤੇਰੇ ਇਹਨਾਂ ਵਾਂਗਰਾਂ ਕਿਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਚੁਗਦੇ|

ਜਦ ਰੋਕ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕਲਾਪੇ ਦੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਮਾਪੇਂ
ਵਾਂਗ ਇਹਨਾਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਗਈ ਜਾਪੇਂ|

ਤੇਰਾ ਸਭ ਕੁੱਝ ਇਹਨਾਂ ਵਾਂਗਰਾਂ, ਤੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਲੱਗਦੀ
ਫਿਰ ਬੰਦ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸੰਗਲ ਖੜਕਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਘੂਰਨ ਲੱਗਦੀ|

ਛਪਾਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚਾਇਆ
ਕਿਉਂ ਸਧਰਾਂ ਕਤਲ ਕਮਾਓਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਸ ਨਾ ਆਇਆ ?

ਜਵਾਰਭਾਟਾ

ਰੱਬ ਪਾਓਣ ਦੀ ਨਵੀਂ ਰੀਤ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ
ਮਨ, ਫੱਕਰਾਂ ਦੀ ਮਸੀਤ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ|

ਦਰਦ,ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਹੋ ਕੇ ਡੁੱਲ ਡੁੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ....
ਇਹ ਵੀ ਹਿਜਰ ਦਾ ਗੀਤ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ|

ਹਰ ਸਾਹ ਸੀਨੇ ਲੱਗ ਕੇ ਇੰਝ ਹੈ ਜੰਮ ਜਾਂਦਾ
ਕਾਲਜਾ ਠੰਡਾ ਸੀਤ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ|

ਦਿਲ ਪੁੱਛੇ, ਝੋਰੇ ਕੀਹਦੇ ਘੱਲੀ ਜਾਨਾ ਹੈਂ ?
ਮਤਲਬੀ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ|

ਗ਼ਮ ਵੰਡਾਓਂਣ ਲਈ, ਨਾਮ ਪਤਾ ਇੰਝ ਪਾ ਜਾਂਦੇ
ਹਾਲ, ਥਾਣੇ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ|

ਦਰਦ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰਨਾ
ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚੀ ਲੀਕ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ|

ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਕਿ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ?
ਚਿੱਤ ਸ਼ੱਕੀ, ਭੈਅਭੀਤ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ|

ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਰਦਾ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ
ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸਭ ਦਾ ਸਟੀਕ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ|

ਬੇ-ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੰਝੂ ਦਾ, ਬੰਦ ਪਲਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਕ ਜਾਣਾ
ਧੁਰ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਲਹਿੰਦੀ ਚੀਕ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ|

ਅਣ-ਗਾਹਿਆ ਸੱਚ

ਝੱਲੇ ਹੋ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਨੇ, ਜਦ ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਕਾਲਜਾ ਮੱਚ ਦਾ,
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਲ ਕੀ ਬਣ ਦਾ ਹੈ, ਨੰਗੇ ਪੈਰ ਤੇ ਕੱਚ ਦਾ|

ਉਹਦੇ ਖੁਦ ਦੇ ਡਰਾਏ ਹੋਏ, ਝੂਠ ਦੇ ਲੜ ਨੇ ਲੱਗ ਬੈਠੇ,
ਮੇਰਾ ਜਿਗਰਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ, ਸੱਚ ਸੁਣ ਸਕਾਂ ਸੱਚ ਦਾ|

ਆਖੋ ਘੂਮਿਆਰ ਤਾਈਂ, ਨਾ ਦਾਣੇ ਸਾੜੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਐਵੇਂ,
ਇਹਨਾ ਝਾਂਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ, ਮਨ ਦਾ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਲੱਥ ਦਾ|

ਧੂਆਂ ਅਜੇ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਓਥੋਂ, ਤੇ ਉਹ ਲੰਮੀਆਂ ਤਾਂਣ ਸੌਂ ਗਏ ਨੇ,
ਅੰਨੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਅੰਤਰ, ਫਸਲ ਤੇ ਘਾਹ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਦਾ|

ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਕਮਾਓਣ ਵਾਲੀ
ਕਿਤੇ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਿਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਬੱਚ ਦਾ|

ਸੱਚੇ ਹੋਣ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਂਦੇ, ਬੰਦ ਕਿਤਾਬਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ,
ਖੋਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹ ਲਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਮਿਲਦਾ ਅਸਲ ਠੱਗ ਦਾ|

ਮਿਹਣੇ ਮਾਰ ਦੇ ਅੱਜ ਵੀ, ਵੱਢੇ ਬਿਰਖਾਂ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ,
ਕਿਸੇ ਬਲਦੇ ਸਿਵੇ ਉੱਤੇ, ਪਤੀਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਦਾ ?

ਖੂਨ..........ਖੂਨ.........

ਰੋਜ਼ ਵਾਂਗ ਅੱਜ ਵੀ ਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਘਰੋਂ ਕਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ| ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਅੱਜ ਹਾਟ-ਡਾਗ ਖਾਦਾ ਜਾਵੇ| ਫ੍ਰੀਜ਼ਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਟ-ਡਾਗ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ ਤਾਂ ਉਹ ਐਦਾਂ ਜੁੜੇ ਪਏ ਸੀ ਜਿੱਦਾਂ ਲਾਲ ਬੰਬਾਂ ਦਾ ਪੈਕਟ ਹੁੰਦਾ| ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੂਰ ਲਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਪਰ ਉਹ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਏ...........ਐਨਾ ਪਿਆਰ !!!!! ਏਸ ਜ਼ਮਾਨੇ 'ਚ ???? ਕਮਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ| ਕਾਸ਼ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਫ੍ਰੀਜ਼ਰਾਂ 'ਚ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੁੰਦੇ| ਖੈਰ ! ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਤਰੀਕਾ ਆਪਣਾਓਂਦੇ ਹੋਏ ਚਾਕੂ ਚੱਕ ਲਿਆ| **ਸੋਚਾਂ ਕਿ ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਇਸ ਹਾਟ-ਡਾਗ 'ਚ ਜਾਨ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਚਾਕੂ ਦੇਖ ਕੇ ਇਹਦਾ ਦਿੱਲ ਵੀ 60 ਦੀ ਸਪੀਡ ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੋਡਵੇਜ਼ ਦੀ ਬੱਸ ਦੀ ਬਾਰੀ ਵਾਂਗ ਧੜਕ-ਧੜਕ ਕਰਦਾ ਹੋਣਾ ਸੀ| ਭੁੱਖ ਨੇ ਕਾਹਲੀ ਦਾ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਕੇ ਮੁੱਦੇ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਤੇ ਢਿੱਢ ਵਿੱਚੋਂ ਐਦਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ ਜਿੱਦਾਂ ਰਾਮਸੇ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਦੀ ਡਰਾਓਣੀ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜਾ ਖੁੱਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ|
ਪਰ ਮੈਂ ਜਿੱਦਾਂ ਹੀ ਹਾਟ-ਡਾਗਜ਼ ਦੇ ਦੋ ਜਿਸਮ ਇਕ ਜਾਨ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਲਈ ਚਾਕੂ 'ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਡੌਲਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਦਿਖਾਇਆ............ਚਾਕੂ ਦੀ ਨੋਕ ਮੇਰੀ ਉੰਗਲ ਦੇ ਪੋਟੇ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਈ| ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੱਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਪਾਂ ਲੇਰਾਂ ਵੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਮਾਰੀਆਂ| ਉੰਗਲ ਅਤੇ ਚਾਕੂ ਦੋਹੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਥ-ਪੱਥ ਪਰ ਹਾਟ-ਡਾਗ ਨੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਘੁੱਟ ਕੇ ਗਲ ਵੱਕੜੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ| ਬੰਦੇ ਦੀ ਮਾਨੋ-ਦਸ਼ਾ ਦੇਖੋ......ਮੈਨੂੰ ਐਦਾਂ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਅਗਲੇ ਚਾਰ ਹਾਟ-ਡਾਗਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਤੇ ਇੱਕ ਮੈਨੂੰ ਗੋਰਿਆਂ ਦੇ ਦੇਸ ਆਓਣ 'ਤੇ ਵੈਲਕਮ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ| ਚਿੱਤ ਤਾਂ ਕਰੇ ਵੀ ਸਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਬਲਦੇ ਪਾਣੀ 'ਚ ਚੱਕ ਮਾਰਾਂ|
ਮੈਂ ਉੰਗਲ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਉੱਪਰ ਰੂੰ ਦਾ ਫੰਬਾ ਰੱਖ ਲਿਆ| ਅਚਾਨਕ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ| ਸੋਚਾਂ ਮਨਾ ਐਨੇ ਮਾੜੇ ਹਾਲ.......... ਐਨਾ ਸੋਹਲ ਸਰੀਰ......ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ.......ਜਿੰਨਾ ਖੂਨ ਨਿੱਕਲਿਆ ਜੇ ਟੂਟੀ ਥੱਲੇ ਨਾ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਾਫ ਬਣ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ| ਫੇਰ ਸੋਚਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਜਿਆਦਾ ਭੁੱਖ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਹੋਣਾ|
ਮੈਂ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿੱਦਾਂ ਹੀ ਜਖਮ ਦੇਖਣ ਲਈ ਰੂੰ ਚੱਕੀ ਤਾਂ ਇਕ ਦੱਮ ਹੈਰਾਨੀ ਜਿਹੀ ਹੋਈ........ਰੂੰ ਉੱਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਰੰਗ ਐਨਾ ਗੂੜਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿੱਦਾਂ ਕਾਲਾ ਹੋਵੇ.......ਸ਼ਾਇਦ ਸੁੱਕ ਕੇ ਹੋਗਿਆ ਹੋਣਾ ਪਰ ਮੇਰਾ ਹਾਸਾ ਨਿੱਕਲ ਗਿਆ.......... ਸੋਚਾਂ ਬੇਬੇ ਨੂੰ ਇੰਡੀਆ ਫੋਨ ਕਰ ਕੇ ਆਖਾਂ
"ਬਾਪੂ ਸਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ........ਖੂਨ ਦਿੱਲੀ ਤੱਕ ਹੀ ਲਾਲ ਰਹਿੰਦਾ..........."

**ਕੱਲਾ ਬੰਦਾ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਨਿਰ-ਜੀਵ ਚੀਜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਫੂਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ|

ਐਨੇ ਪੈਸੇ... ਕਿ....

ਮੈਂ ਪੈਸੇ ਕਮਾਓਣੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਸੇ
ਐਨੇ ਪੈਸੇ..... ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ
ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵੀ
ਖਰੀਦ ਸਕਾਂ.....
ਐਨੇ ਪੈਸੇ...... ਕਿ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ
ਖਲੋ ਕੇ... ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਾਂ
ਤੇ ਪੜ੍ਹ ਸਕਾਂ
ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਸਚਾਈ
ਤਾਂ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦਾ ਪਾਣੀ
ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਹਾਂ
ਐਨਾ ਪੈਸਾ.....ਕਿ ਮੂੰਹ ਮੁੜ ਜਾਵੇ
ਤੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਜਾਵਾਂ ਉੱਥੇ
ਜਿਥੋਂ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸਭ ਸ਼ੁਰੂ
ਮੁੜ ਕੇ ਜਾਵਾਂ ਉਸ ਲਾਗੀ ਕੋਲ
ਜੋ ਸੇਰ ਕਣਕ ਪਿੱਛੇ
ਮੈਨੂੰ ਨਰਖ ਭੋਗਣ ਦੀਆਂ
ਦੋਆਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆ
ਮੁੜ ਕੇ ਜਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ
ਜੋ ਖੁੱਦ ਤੇ ਬੀਤਣ ਵਾਲੇ
ਦੁੱਖ ਜਾਣਦੀ ਹੋਈ ਵੀ
ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ "ਹੋਣ" ਤੇ ਵੱਡਾ "ਬਣਨ"
ਦਾ ਅੰਤਰ ਨਾ ਦੱਸ ਸਕੀ
ਮੁੜ ਕੇ ਜਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬਾਪ ਕੋਲ
ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਚੁਰਾ ਕੇ
ਆਪਣੇ ਸਿਰੋਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੰਡ
ਚੱਕ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ
ਮੁੜ ਕੇ ਜਾਵਾਂ ਉਸ ਮਾਸਟਰ ਕੋਲ
ਜਿਸਨੇ ਨੰਬਰ ਪੜਾਓਣ ਲਈ ਵੀ
ਰਕਮਾਂ ਦੀਆਂ ਹੀ ਉਧਾਰਨਾ ਦਿੱਤੀਆਂ
ਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ
ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਦਾਂ ???
ਕਿਉਂ ਸਭ ਕੁੱਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਅੱਗ 'ਚ ਝੁਲਸਣ
ਲਈ ਕਿਹਾ......?????
ਕੀ ਮੇਰੇ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਹੱਸਦੇ
ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕਾਲਾ ਟਿੱਕਾ ਲਾ ਦੇਣਾ
ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ??????

Thank You "ਯਾਦਵ"

ਕਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਸੰਤਰੇ ਤੇ ਕਿੰਨੂੰ ਬੜੇ ਸਵਾਦ ਮਿਲਦੇ ਨੇ| ਮੈਂ ਐਦਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਕਦੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚਖਿਆ ਸੀ| ਸ਼ਾਇਦ ਪੰਜਾਬ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹੀ ਸਮਾਨ export ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ|ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹਨੂੰ ਛਿੱਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਤੇ ਮੂੰਹ ਚੋਂ ਬੀਅ ਕੱਢਣੇ ਬੜਾ ਔਖਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਲਗਦਾ ਸੀ| ਬੀਆ ਵਾਲਾ ਸਿਆਪਾ ਕਨੇਡਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉੱਕਾ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਕਰਤਾ| ਪੂਰੀ ਫਾੜੀ ਨੂੰ ਜਾੜਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਵਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੱਸ ਦਾ ਸਵਾਦ ਤਾਂ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬੀਅ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਅਵਾਜ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ 'ਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਕੇ ਇਹੀ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਵੀ ਕੀਤੇ ਜਾੜ੍ ਸ਼ਹੀਦੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ| ਖੈਰ ਬੀਅ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਲੜਾਈ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਦਲ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੁਣ ਬਚਿਆ ਛਿੱਲਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ-ਭਾਰਤ| ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਤਰੀਕਾ ਚਲਾਇਆ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਨਹੁੰ ਨੂੰ ਸੰਤਰੇ ਦੀ ਟਿੰਡ 'ਚ ਵਾੜ ਕੇ ਵਿਚਾਰੇ ਦੀ ਲਾ-ਪਾ ਕਰ ਦੇਣੀ| ਪਰ ਇਸ ਤਰਾਂ ਸੰਤਰੇ ਦਾ ਸਵਾਦ ਤਾਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਪਰ ਕਿੰਨੂੰ...?????? ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਐਨਾ ਔਖਾ ਕਸਾਈ ਨੂੰ ਮੁਰਗਾ ਵੱਢਣ ਲੱਗੇ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਹੋਣਾ ਜਿੰਨਾ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨੂੰ ਕਿੰਨੂੰ ਛਿੱਲਣ ਲੱਗੇ ਲੱਗਦਾ|ਇੱਕ-ਦੋ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਤਾਂ ਕਿੰਨੂੰ ਦੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਤੇ ਤਰਸ ਹੀ ਆਓਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ; ਬੇਚਾਰਾ ! ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ (ਪਾਪੀ ਨੂੰ) ਸਵਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ| ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੇਜ ਤੇ ਪਏ ਕਿੰਨੂੰ ਨੂੰ ਤਰਸੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਵੇਖਦੇ ਮੈਨੂੰ "ਯਾਦਵ" ਯਾਦ ਆਗਿਆ|

ਯਾਦਵ ਬੜਾ ਸ਼ਾਤਰ ਬੰਦਾ ਹੈ| ਉਹ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ (ਸੈਕਟਰ 34) ਵੇਰਕਾ ਵਾਲੀ ਬਿਲਡਿੰਗ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜੂਸ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਚਲਓਂਦਾ ਸੀ| ਮੈਂ ਜਿਹੜੀ ਕੰਪਨੀ ਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਬਿਲਡਿੰਗ 'ਚ ਸੀ| ਸਾਡੇ ਦੇਖਦੇ ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਉਹਨੇ ਜੂਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤੰਮਬਾਕੂ / ਬੀੜੀ / ਸਿਗਰਟ ਆਦਿ ਵੀ ਵੇਚਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਤੇ| ਕੰਪਨੀਆਂ 'ਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਮੁੰਡੇ ਸਾਬ੍ਹ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਯਾਦਵ ਤੋਂ ਧੂਆਂ ਮਾਰ ਜਾਦੂ ਦੀ ਛੜੀ ਲੈ ਕੇ 5 ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਦੇਖਦੇ ਦੇਖਦੇ ਯਾਦਵ ਦੀ ਟਰਨ-ਓਵਰ ਸਾਡੀ ਕੰਪਨੀ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਗੀ| ਸਾਡੀ ਵਿਹਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪੰਚਾਇਤ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜੂਸ-ਜਾਸ ਪੀਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ| ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹਨੂੰ ਸ਼ੂਗਲ 'ਚ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ ! ਜੇ ਤੂੰ ਐਦਾਂ ਹੀ ਛਿੱਲ ਲਾਹੀ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪੂਰੇ 34 (ਸੈਕਟਰ) ਤੇ ਕਬਜਾ ਕਰ ਲੈਣਾ| ਯਾਦਵ ਨੇ ਖਚਰਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿੰਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਚਾਕੂ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਉਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਟੇਡੀ ਜਿਹੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਮਾਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ " ਜੀ ! ਮੌਕਾ ਤੋ ਮਿਲੇ.............." ਨਾਲ ਹੀ ਪਤੰਦਰ ਨੇ ਕਿੰਨੂੰ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਤੇ 6 ਫਾੜੀ ਨੁਮਾ ਕੱਟ ਮਾਰੇ ਤੇ ਅੱਖ ਝੱਪਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਛਿਲਕਾ ਲਾਹ ਮਾਰਿਆ|

ਲਓ ਜੀ ! ਆਪਾਂ ਨੂੰ ਫੁਰਗੀ| ਚੱਕਿਆ ਚਾਕੂ, ਕਿੰਨੂੰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੇਦਰਦ ਝਾਕ ਦਿੱਤੀ ਤੇ 2 ਮਿੰਟਾਂ 'ਚ ਛਿਲਕਾ..... ਉਹ ਗਿਆ ! ਉਹ ਗਿਆ ! ਉਹ ਗਿਆ !| ਆਖਰ ਯਾਦਵ ਸਦਕਾ ਇਹ ਕਿਲਾ ਵੀ ਫਤਿਹ ਹੋਇਆ| ਮਿੱਠੇ ਰੱਸ ਦੀ ਘੁੱਟ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਾਂ ਯਾਦਵ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਵਗਾਹ ਮਾਰੀ.................

"ਜਾਹ ਯਾਦਵਾ ! ਲੁੱਟਲਾ ਚੰਡੀਗੜ......ਪੱਟ ਲਾ ਜਿਹੜੀਆਂ ਜਵਾਨੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ...........ਜੇ ਤੇਰਾ ਢਿੱਡ ਭੱਰਜੇ"

ਰੱਬ

ਕਿਸੇ ਰੂਹਾਨੀ ਛਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਸੀ ਇਹ ਬੂਟਾ ਲਾਇਆ
ਸਿਰਫਿਰੇ ਫਲ ਦੇ ਲੋਭੀਆਂ, ਇਹਨੂੰ ਵੱਢ ਮੁਕਾਇਆ

ਚਲੋ ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਵੰਡਿਆ, ਹੁਣ ਇਹਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ?
ਬਜ਼ਾਰੀਂ ਤੂਹੀ ਫਿਰਦੇ, ਓਏ ! ਇਥੋਂ ਜਾਂਦੇ ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ?

ਮੇਰਾ ਕਲੇਜਾ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਂਵਦਾ, ਉਹ ਕੋਈ ਇਹਨੂੰ ਢੱਕਦੋ
ਖੂਨੋ-ਖੂਨ ਪਿਆ ਰੋਂਵਦਾ, ਮੇਰੇ ਰੱਬ ਨੁੰ ਛੱਡ ਦੋ

ਤੁਸੀਂ ਸਕੇ ਹੋਂ ਕਿਸਦੇ ਹੁੰਦੂਓ, ਮੁਸਲਮ ਤੇ ਸਿੱਖੋ ?
ਜਿਸਦੀ ਧੌਣ ਵੱਢੀ ਫਿਰਦੇ, ਉਸਦਾ ਮੁੱਖ ਤਾਂ ਡਿੱਠੋ

ਭੁੱਖੇ ਸੀ ਤਾਂ ਚੰਦਰਿਓ ਉਹਦੀ ਰਹਿਮਤ ਵੰਡ ਦੇ
ਪੱਥਰ ਚਿਣ ਚਿਣ ਦੱਬਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਕੰਬਦੇ

ਬਾਬਾ ਆਂਦਾ ਸੀ ਰੱਬ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਰੂਹ 'ਚ ਵਸਿਆ
ਇਹਨਾ ਇਮਾਰਤਾਂ ਰੱਸੇ ਪਾ ਲਏ, ਜਿਓਂ ਜਾਵੇ ਨੱਸਿਆ

ਹੱਸਦੇ ਵੱਸਦੇ ਸੀ ਮਿੱਤਰਾ, ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਖਾਲਿਆ
ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਵੰਡ ਕੇ ਰੱਬ ਬੋਝੇ ਪਾਲਿਆ.....

------------ਜੀਵਨ------------

ਉਮੀਦਾਂ

ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਥੱਲੇ
ਗਵਾਚਿਆਂ ਦੇ ਸਰਨਾਵਿਆਂ ਥੱਲੇ
ਠੋਕ ਕੇ ਕੀਤੇ ਦਾਵਿਆਂ ਥੱਲੇ
ਬੜੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਪਾਲਸ਼ ਵਾਲੇ ਡੱਬਿਆਂ ਅੰਦਰ
ਕੱਟੜਤਾ ਤੇ ਖੱਬਿਆਂ ਅੰਦਰ
ਸ਼ਾਹੂਕਾਰਾਂ ਦੇ ਚੱਬਿਆਂ ਅੰਦਰ
ਬੜੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਕਿਤੇ ਹੋਂਦ ਬਚਾਓਣ ਵਾਲੀਆਂ
ਕਿਤੇ ਬਦਲਾਓ ਲਿਆਓਣ ਵਾਲੀਆਂ
ਕਿਤੇ ਡੰਗ ਟਪੌਣ ਵਾਲੀਆਂ
ਬੜੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਨਲਾਇਕ ਕਈ ਔਲਦਾਂ ਉੱਤੇ
ਸੀਨੇ ਲੱਗੇ ਫੌਲਾਦਾਂ ਉੱਤੇ
ਇਸ਼ਾਰਾ ਉਡੀਕਦੇ ਜਲਲਾਦਾਂ ਉੱਤੇ
ਬੜੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਤਾਂ ਦੁਆਲੇ
ਮਨ-ਭਓਂਦੀਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ਦੁਆਲੇ
ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਕੁੱਝ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਦੁਆਲੇ
ਬੜੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਉੰਗਲ ਬੁੱਢੇ ਬਾਬੇ ਦੀ ਨਾਲ
ਕੰਮ 'ਤੇ ਰੋਟੀ ਛਾਬੇ ਦੀ ਨਾਲ
ਪੀਣਕ ਲੱਗੀ ਕਾਬੇ ਦੀ ਨਾਲ
ਬੜੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਬਾਪੂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰਣ ਵੇਲੇ
ਜੋੜੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਰਣ ਵੇਲੇ
ਇੱਕ ਡੰਗ ਦੀ (ਰੋਟੀ) ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰਣ ਵੇਲੇ
ਬੜੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਬਹਿ ਕੇ ਦੁੱਖੜੇ ਸੁਣਦਾ ਜਦ ਕੋਈ
ਗਿੱਠ ਦਾ ਸਵਾਟਰ ਬੁਣਦਾ ਜਦ ਕੋਈ
ਭੀੜ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁਣਦਾ ਜਦ ਕੋਈ
ਬੜੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਖੇਤੋਂ ਅੰਬਰੀਂ ਨਿਗ੍ਹਾ ਟਿਕਾਓਣ ਲੱਗਿਆਂ
ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਾਓਣ ਲੱਗਿਆਂ
"ਓ" ਲਿਖਣ ਸਿਖਾਓਣ ਲੱਗਿਆਂ
ਬੜੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਨੀਵਾਂ ਰੈਣ-ਬਸੇਰਾ

ਉੱਥੇ ਵਿਹੜਾ ਛੱਤ, ਮਕਾਨ ਬਣਾਓਣਾ
ਸੀ ਝਗੜਾ ਤੇਰਾ ਮੇਰਾ...
ਇੱਥੇ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਉੱਚਾ ਨ੍ਹੇਰਾ
ਨੀਵਾਂ ਰੈਣ-ਬਸੇਰਾ.....

ਚਿੱਟੀ ਧਰਤ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਅੰਬਰ
ਕਾਹਦੀ ਪਰੀ-ਲੋਕ ਇਹ ਦੁਨੀਆ
26ਵੇਂ ਸਾਲ'ਚ ਦੁਖਦੇ ਗੋੱਡੇ
ਨਾ ਦੇਸ ਮੇਰੇ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ
ਤੁਰ ਕੇ ਖੇਤ ਸੀ ਗਾਹ ਛੱਡੀਦਾ
ਜਿੰਨਾ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੀ ਘੇਰਾ
ਇੱਥੇ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਉੱਚਾ ਨ੍ਹੇਰਾ
ਨੀਵਾਂ ਰੈਣ-ਬਸੇਰਾ.....

ਕੋਈ ਤਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਨ ਦਾ
ਰੋਗੀ ਹਰ ਇੱਕ ਬੰਦਾ
ਜ਼ਮੀਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਪਾਈ ਬੈਠੇ
ਸਭ ਦਾ ਇਹੋ ਧੰਦਾ
ਨਿਗ੍ਹਾ ਟਿਕਾਈ ਬੈਠੇ ਜੇਬ ਤੇ
ਕੀ ਤੇਰਾ ਕੀ ਮੇਰਾ
ਇੱਥੇ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਉੱਚਾ ਨ੍ਹੇਰਾ
ਨੀਵਾਂ ਰੈਣ-ਬਸੇਰਾ.....

ਖੁਦ ਚੁਣਿਆ ਸੀ ਦੇਸ ਬਿਗਾਨਾ
ਚਾੜ੍ਹ ਉਮੀਦ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ
ਸਹੀ ਆਂਦਾ ਸੀ ਬਾਪੂ
ਤੈਨੂੰ ਮੁਬਾਰਕ ਮਿੱਠੀਆਂ ਜੇਲ੍ਹਾਂ
ਸ਼ਾਇਦ ਦੁਖੜੇ ਬੈਠ ਸੁਣਾ ਨਾ ਪਾਵਾਂ
ਜਦ ਵੀ ਪਾਇਆ ਫੇਰਾ
ਇੱਥੇ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਉੱਚਾ ਨ੍ਹੇਰਾ
ਨੀਵਾਂ ਰੈਣ-ਬਸੇਰਾ...

ਮਾਂ

ਵੇਖ ਕਿਸੇ ਸੋਚੀਂ ਡੁੱਬੀ ਨੂੰ
ਫਿਕਰਾਂ ਦੀ ਦਲ-ਦਲ ਖੂਬੀ ਨੂੰ
ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ ਇੰਝ ਬੈਠੀ ਜਾਪੇ
ਜਾਣੀ ਹੰਝੂ ਕੀਤੇ ਲੂਕਾ ਰਹੀ ਆ
ਅੱਜ ਮਾਂ ਬੜੀ ਚੇਤੇ ਆ ਰਹੀ ਆ

ਚੁੱਲ੍ਹੇ 'ਚੋਂ ਧੂਆਂ ਮੁਕਾਓਂਦੀ ਦਿਸਦੀ
ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਬਣਾਓਂਦੀ ਦਿਸਦੀ
ਮੇਰੇ ਨਿੱਕੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪੜੇਥਣ 'ਤੇ ਰੱਖ
ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਸਾ ਰਹੀ ਆ
ਅੱਜ ਮਾਂ ਬੜੀ ਚੇਤੇ ਆ ਰਹੀ ਆ

ਬਿਠਾਲ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੇ ਚੁਲ੍ਹੇ ਦੇ ਨੇੜੇ
"ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਖਾਉਂ" ਦੇ ਝਗੜੇ ਨਬੇੜੇ
ਵੀਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਟੀ ਦੇ ਕੇ
ਮੈਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਬੈਠ ਖਵਾ ਰਹੀ ਆ
ਅੱਜ ਮਾਂ ਬੜੀ ਚੇਤੇ ਆ ਰਹੀ ਆ

ਤਪਦਾ ਮੱਥਾ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਠਾਰੇ
ਮੇਰੇ ਜ਼ਖਮਾ ਤੇ ਫ਼ੂਕਾਂ ਮਾਰੇ
ਹੌਂਕੇ ਭਰਦੀ ਪਾਠ ਪਈ ਕਰਦੀ
ਜਾਣੀ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਤੋਪੇ ਲਾ ਰਹੀ ਆ
ਅੱਜ ਮਾਂ ਬੜੀ ਚੇਤੇ ਆ ਰਹੀ ਆ

ਖੁਰਦਰੇ ਜਿਹੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੋ'ਦੀ
ਖੁਸ਼ ਹੋਵਣ ਲੱਗਿਆਂ ਵੀ ਰੋਂਦੀ
ਲੈ ਗੜਵੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅੱਥਰੂ
ਸਾਡੀ ਜੋੜੀ ਤੋਂ ਵਾਰੇ ਜਾ ਰਹੀ ਆ
ਅੱਜ ਮਾਂ ਬੜੀ ਚੇਤੇ ਆ ਰਹੀ ਆ

ਦੁਆਵਾਂ ਦੀ ਪੰਡ ਮੋਢੇ ਰੱਖ ਕੇ
ਤੋਰ ਦਿੱਤਾ, ਘਰੋਂ ਹੌਂਕਾ ਭਰ ਕੇ
ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ... ਖੁਰਦਾ ਬੰਨ ਲਾ ਕੇ
ਪੱਥਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਭੁਰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਆ
ਅੱਜ ਮਾਂ ਬੜੀ ਚੇਤੇ ਆ ਰਹੀ ਆ

ਬੱਚੇ ਘਰ ਆ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ
ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਦੇ ਖੰਡਰ ਹਿਲਦੇ
ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਉਡੀਕਦੀ ਮੈਨੂੰ
ਬੂਹੇ 'ਤੇ ਨਿਗ੍ਹਾ ਟੀਕਾ ਰਹੀ ਆ
ਅੱਜ ਮਾਂ ਬੜੀ ਚੇਤੇ ਆ ਰਹੀ ਆ
ਅੱਜ ਮਾਂ ਬੜੀ ਚੇਤੇ ਆ ਰਹੀ ਆ.......

--------ਜੀਵਨ--------

ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ

ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਬੱਝੀ ਗੰਢ ਕਿ
ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁਖੜੇ ਵੰਡ
ਕਿ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ

ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਚੋਗ ਖਿਲਾਰੀ ਬੈਠਾਂ
ਸਮਾਂ ਪੰਖੇਰੂ ਉਤਾਰੀ ਬੈਠਾਂ
ਮੇਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਸੰਗ ਗਿਆ ਰੰਗ
ਕਿ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁਖੜੇ ਵੰਡ
ਕਿ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ

ਹੂੰਝੀਆਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਡੂੰਗੀਆਂ ਤੈਹਾਂ
ਲੱਭਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸੁੱਖ ਸੁਨੇਹਾਂ
ਮਿਲੀ ਸਧਰਾਂ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਵੰਗ
ਕਿ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁਖੜੇ ਵੰਡ
ਕਿ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ

ਕੁੱਝ ਸੱਚੇ ਕੁੱਝ ਝੂਠ ਬਣਾਏ
ਚੰਦਰੀ ਸੋਚ ਤੇ ਪਰਦੇ ਪਾਏ
ਸਭ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਢੰਗ
ਕਿ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁਖੜੇ ਵੰਡ
ਕਿ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ

ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੋਣਾਏ
ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਤਕ ਲੈਂਦਾ ਜਾਏ
ਰੂਹ ਤੀਕਰ ਗਿਆ ਡੰਗ
ਕਿ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁਖੜੇ ਵੰਡ
ਕਿ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਜਾਪੇ

ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਫ਼ਰ ਸੁਖਾਲਾ ਲੰਘ ਜਾਏ

ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਭੀੜ ਕੋਲੋਂ,
ਇਕ ਸ਼ਖਸ ਨਿਮਾਣਾ ਮੰਗਦਾ ਏ|
ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੰਝੂ ਝੋਲੀ ਪਾ ਦੇਵੇ
ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਫ਼ਰ ਸੁਖਾਲਾ ਲੰਘ ਜਾਏ|

ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ,
ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਸਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ|
ਜੋ ਕੰਢਿਆਂ 'ਚ ਖਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ,
ਕੰਢੇ ਪਾਰ ਉਸ 'ਚੋਂ ਲੰਘ ਗਏ|
ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੰਝੂ ਝੋਲੀ ਪਾ ਦੇਵੇ
ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਫ਼ਰ ਸੁਖਾਲਾ ਲੰਘ ਜਾਏ|

ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ,
ਭਾਵੇਂ ਰੋਕਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ
ਮੈਂ.., ਜਿਸ ਭਰਮ 'ਚ ਜਿਉਂਦਾ ਸੀ
ਉਹ ਵੀ ਧੁਰ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸੰਗ ਜਾਏ
ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੰਝੂ ਝੋਲੀ ਪਾ ਦੇਵੇ
ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਫ਼ਰ ਸੁਖਾਲਾ ਲੰਘ ਜਾਏ|

ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਉਹ ਅਵਾਰਾ ਕੁੱਤੇ,
ਸੋਚੀਏ ਤਾਂ, ਸਾਥੋਂ ਵਧ ਹੀ ਸੁੱਤੇ|
ਕੋਈ ਜਮਾ ਕਰੇ, ਬੈਠੇ ਰਾਖੀ ਉੱਤੇ,
ਫਿਰ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਨੰਗ ਜਾਏ|
ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੰਝੂ ਝੋਲੀ ਪਾ ਦੇਵੇ
ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਫ਼ਰ ਸੁਖਾਲਾ ਲੰਘ ਜਾਏ|

ਕੋਰੇ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਦੁਨੀਆਦਾਰੀ,
ਕੁਝ ਖੁਦ ਬਣੀ, ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਸਾਰੀ|
ਉਹ ਲੜਾਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਹਾਰੀ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਢੰਗ ਆਏ|
ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੰਝੂ ਝੋਲੀ ਪਾ ਦੇਵੇ
ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਫ਼ਰ ਸੁਖਾਲਾ ਲੰਘ ਜਾਏ|

ਮੁਰਦਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਤਿੰਨ ਉਂਗਲਾਂ ਰੱਖ ਗੁੱਟ ਉੱਤੇ
ਨਬਜ਼ ਟੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਰੂਹ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆਂ ਵਰਿਆਂ ਬੀਤੇ
ਅੱਜ ਕੱਲ ਮੁਰਦਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਹਿ ਨਾ ਪਾਇਆ
ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਕਹਿਣਾ ਨਾ ਚਾਹਿਆ
ਬਾਕੀ ਉਮਰ ਕੀ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ?
ਇਹੀਓ ਟੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਰੂਹ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆਂ ਵਰਿਆਂ ਬੀਤੇ
ਅੱਜ ਕੱਲ ਮੁਰਦਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਬੱਚੇ ਛੋਇਆ ਬਚਪਨ ਜਾ ਬੈਠਾਂ
ਮੋਡਾ ਹਲੁਣਿਆ, ਮੁੜ "ਆ" ਬੈਠਾਂ
ਵਿੱਚ-ਵਿਚਾਲੇ ਦੁਨੀਆ-ਦਾਰੀ
ਭਰ ਭਰ ਢੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਰੂਹ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆਂ ਵਰਿਆਂ ਬੀਤੇ
ਅੱਜ ਕੱਲ ਮੁਰਦਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

"ਤੁੰ ਬੁਰਾ" ਸਭ ਦੁਨੀਆ ਕਹਿੰਦੀ
ਫੱਟ ਲੱਗੇ ਤੇ ਹੁਣ ਰਤ ਨਾ ਵਹਿੰਦੀ
ਜੋ ਤੂੰ ਨਾ ਮੰਨਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਮੁੱਕਰੇ
ਭੇਦ ਉਹੀਓ ਖੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਰੂਹ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆਂ ਵਰਿਆਂ ਬੀਤੇ
ਅੱਜ ਕੱਲ ਮੁਰਦਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਕਲਮ

ਕਿਉਂ ਕਲਮ ਚੁੱਕਦੇ ਹੀ, ਮਹਿਸੂਸ ਇਕ ਨਸ਼ਾ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ......
ਸੰਨਸਨਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਪੋਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਠਦਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗੁਬਾਰ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ|

ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਗਿਲਿਆਂ ਸ਼ਿਕਵਿਆਂ ਦੀਆਂ, ਪੈੜਾਂ ਜਿਹੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ
ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਮਹਿਬੂਬ ਮੇਰਾ, ਮੇਰੀ ਤਕਦੀਰ ਲਿੱਖਵਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ|

ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੋੜ, ਯਾਦਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਚੱਲੀਆਂ
ਕਦੇ ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਫਿਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਗੀਤ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ|

ਕਦੇ ਸਮਾਜ ਇਹ ਹਾਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਲੱਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਖਮਾ ਤੇ ਮਰਹਮ ਲਾਓਣ ਲਈ
ਤੇ ਕਦੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਦਾ, ਲਾ ਜ਼ਖਮਾ ਤੇ ਲੂਣ, ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ|

ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਜਿਹੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ
ਤੇ ਕਦੇ ਵਹਿੰਦੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਧੋਣ ਦਾ, ਕੋਈ ਮੁਹਾਵਰਾ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ|

ਕਦੇ ਖੁੱਲੀਆਂ ਮਸਤ ਬਹਾਰਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹਰਿਆਲੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ
ਕਦੇ ਅਗਲੀ ਪੀੜੀ ਦਾ ਜੇਲ ਨੁਮਾ, ਮੈਂ ਮਹਿਲ ਉਸਾਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ|

ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੁਣ-ਗਾਣ ਕਰਾਂ, ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਦਾ
ਤੇ ਕਦੇ ਆਓਂਦਾ ਗੁੱਸਾ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ, ਕਾਸ਼ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਨੂੰ ਰੱਬ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੁੰਦਾ|

ਕਦੇ ਇਹ ਬੁਰਾ, ਕਦੇ ਉਹ ਬੁਰਾ, ਕਦੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਬੁਰੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ
ਕਦੇ ਬੁਰਾ ਇਹ ਦਿਲ, ਸਜ਼ਾ ਪਾਓਣ ਲਈ ਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁਰਲਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ|

----------ਜੀਵਨ-----------

ਇਜਾਜ਼ਤ

ਘਰ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਤੇ ਖੜਾ
ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਕਦ ਉਹ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇਗੀ
ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਡਾਹੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਦੌਣ ਦੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠੀ
ਕੰਬਦੇ ਬੁੱਢੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ
ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ
ਸ਼ਾਇਦ ਮਨ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ
ਸ਼ਰੀਰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤਾਂਗ ਨੇ
ਫਿਰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ ਹਲੋਰਾ....
ਪਰ ਇਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਫਾਸ੍ਲੇ ਤੋਂ ਵੀ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਪਾ ਰਹੀ
ਸ਼ਾਇਦ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਦੂਰੀ ਵਿੱਚ
ਆਓਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ
ਅੱਜ ਹੀ ਉੱਤਰ ਆਏ ਨੇ
ਉਹਦੀਆਂ ਨਮੋਸ਼ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ
ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀਆਂ ਭਾਫਾਂ
ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਓਹਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ
ਮੈਂ ਹੌਂਕੇ ਨੂੰ ਗੰਢ ਮਾਰ ਕੇ
ਅਜੇ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੀ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਕਿ
ਕੰਨੀ ਪਈ ਉਸਦੀ ਉੱਖੜੀ ਆਵਾਜ਼
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਨਾਮ ਸੀ.....
"ਸ਼ਾਇਦ" ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕਿ
ਇਹ ਨਾਮ, ਜਿਸਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਬੁਲਾਓਂਦੇ ਨੇ
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਹਨੇ ਇਸ ਨਾਲ
ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਭਿੱਜਿਆ
ਔਂਕੜ, ਬਿਹਾਰੀ ਜਾਂ ਲਾਮ ਨਹੀਂ ਲਾਈ
ਕੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਹੀ ਬੇਗਾਨਾ ਹੋਗਿਆ ਹਾਂ ????
ਉਹ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੈ ਪਰ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ
ਉਹਨੂੰ ਤੁਰੀ ਆਓਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲੋਂ ਕੀਤੇ ਵੱਧ
ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੀ ਖੂੰਡੀ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਹੈ
ਜਿਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਮੈਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ
ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ
ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਚੜ ਕੇ
ਮੇਰੀਆਂ ਅਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ ਤੁਰਿਆ
ਪਰ ਉਸਦੇ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ
ਜਾਣੀ ਮੇਰੀਆਂ ਆਂਦਰਾਂ ਹੀ ਖਿੱਚ ਛੱਡੀਆਂ....
"ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਆਂਦਾ ਸੀ
ਖੂਨ ਦਿੱਲੀ ਤੱਕ ਹੀ ਲਾਲ ਰਹਿੰਦਾ....
ਦੇਖੀਂ ! ਠੰਡੇ ਮੁਲਕ ਜਾ ਕੇ
ਮੇਰੀ ਬੁੱਕਲ ਦਾ ਨਿੱਘ ਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਵੀਂ......."

ਤਫਤੀਸ਼

ਕੁੱਝ ਤਫਤੀਸ਼ ਮੁਕੱਦਰਾਂ ਦੀ, ਅਜੇ ਕਰਨੀ ਬਾਕੀ ਹੈ,
ਕਿਉਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਜਿੱਤ ਸਮਝੇ ਆਪਣੀ, ਕਿ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ|

ਮੈਂ ਫਿਰ ਉੱਠ ਖਲੋਵਾਂਗਾ, ਅਜੇ ਮੈਨੂੰ ਅੰਬਰ ਹੈ ਦਿੱਸਦਾ,
ਮੇਰੇ ਅਰਮਾਨਾ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਿਛੋਂ, ਉਮੀਦ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਝਾਤੀ ਹੈ|

ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਕੋਈ, ਕਿਧਰੇ ਅੱਥਰੂ ਨਾ ਸਮ੍ਝ ਬੈਠੇ,
ਬੜੇ ਝੱਖੜ ਇਹਨਾਂ ਝੱਲੇ, ਪਰ ਦਗਦੀ ਲਓ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ|

ਫਿਰ ਜੱਦੋ-ਜਹਦ ਚੱਲੇਗੀ, ਹੋਸ਼ ਉਡਾਵ੍ਣ ਤੇ ਬਚਾਵ੍ਣ ਦੀ,
ਇਹ ਜਾਨੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੀ ਹੈ ਮੇਰਾ ਜੋ ਅੱਜ ਬਣਿਆ ਸਾਕੀ ਹੈ|

ਬੜਾ ਸਮਝੌਣਾ ਮੈਂ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ,
ਇਹ ਤੁਫਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸੰਨਾਟਾ ਨਹੀਂ, ਤੂਫਾਨ ਅਜੇ ਔਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ|

-------------------------ਜੀਵਨ-------------------------

ਆਮ ਜਿਹੇ

ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹੇ ਇਨਸਾਨ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਂਦਾ ਹਾਂ
ਨਿੱਤ ਆਮ ਜਿਹੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਿੱਤ ਆਮ ਜਿਹੇ ਗ਼ਮ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ

ਬਹੁਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲਈ ਦੀ ਹੱਸਣ ਦੀ
ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਭੀਖ ਦੇ ਕੇ ਪੁੰਨ ਖੱਟ ਲੈਨਾ, ਕਿਸੇ ਮੰਗਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇਖ
ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨਾ ਵਿਗੜ ਜਾਣ ਇਸ ਲਈ ਮੁੱਠੀ ਵੀ ਘੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਕਦੇ ਤਨਹਾਈ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗਿਲਾ ਕਰਦਾਂ ਸਭ ਕੱਲਾ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਤੁਰ ਗਏ
ਤੇ ਕਦੇ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਵਿੱਚ ਫੜ ਜਾਮ ਆਪਣਾ ਮੈਂ ਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ

ਨਿੱਤ ਨਾਕਾਮ ਜਿਹੀ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਣ ਦੀ
ਨਿੱਤ ਆਪਣੇ ਪੁੰਗਰਦੇ ਅਰਮਾਨਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪ ਕੁਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ

ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਤਾਣੇ ਬਾਣੇ ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰਾਂ ਉਲਝਦੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਓਣ ਲਈ ਦੂਰੀ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਯਾਰ ਮੇਰਾ ਮਲੰਗ ਜਿਹਾ - Dedicated to my friend "Ani Kaushal"

ਇੱਕ ਯਾਰ ਮੇਰਾ ਮਲੰਗ ਜਿਹਾ
ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਸੋਚ ਦੇ ਢੰਗ ਜਿਹਾ

ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਸਕੇ ਭਰਾ ਵਰਗਾ
ਕਦੇ ਹੜਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਰਗਾ
ਨਿਗ੍ਹਾ ਚਾਹ ਵਰਗਾ, ਠੰਡਾ ਸਾਹ ਵਰਗਾ
ਕਿਸੇ ਸੱਜਰੀ ਵਿਆਹੀ ਦੇ ਚਾਅ ਵਰਗਾ
ਸੱਭ ਪੈੜਾਂ ਲਿਆਓਂਦੇ ਦਰਿਆ ਤੱਕ
ਉਹ ਪੈੜਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਗਿਆ
ਇੱਕ ਯਾਰ ਮੇਰਾ ਮਲੰਗ ਜਿਹਾ
ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਸੋਚ ਦੇ ਢੰਗ ਜਿਹਾ

ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਵਰਗਾ
ਮਾਂ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਮੋਹ ਵਰਗਾ
ਕੱਲਾ ਸੌ ਵਰਗਾ, ਦਾਗਦੀ ਲੌਅ ਵਰਗਾ
ਪਿਆਸੇ ਲਈ ਭਿੱਜੀ ਕਨਸੋਹ ਵਰਗਾ
ਬੜਾ ਟਲੇ ਅਵੱਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੋਂ
ਖਬਰੇ ਫਨੀਅਰ ਉਹ ਕਦ ਡੰਗ ਗਿਆ
ਇੱਕ ਯਾਰ ਮੇਰਾ ਮਲੰਗ ਜਿਹਾ
ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਸੋਚ ਦੇ ਢੰਗ ਜਿਹਾ

ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਭੋਲੀ ਚਹਿਕ ਜਿਹਾ
ਸਾਗ ਨੂੰ ਤੜਕੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਜਿਹਾ
ਗੁਲਾਬ ਜਿਹੀ ਟਹਿਕ ਜਿਹਾ, ਲਾਟ ਦੀ ਦਹਿਕ ਜਿਹਾ
ਪੰਜਾਬ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਰਸ਼ੀਅਨ ਸਹਿਤ ਜਿਹਾ
ਉਹਦੀਆਂ ਤਰਕ ਭਰੀਆਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਅੱਗੇ
ਬੋਲਣਾ ਸਾਡਾ.....ਕੁੱਤੇ ਖੰਘ ਜਿਹਾ
ਇੱਕ ਯਾਰ ਮੇਰਾ ਮਲੰਗ ਜਿਹਾ
ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਸੋਚ ਦੇ ਢੰਗ ਜਿਹਾ

ਝਰਨੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਅਵਾਰਾ
ਰੇਗਿਸਤਾਨੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣ ਵਰਗਾ ਅਵਾਰਾ
ਨੀਰਾਂ ਵਰਗਾ ਅਵਾਰਾ, ਫਕੀਰਾਂ ਵਰਗਾ ਅਵਾਰਾ
ਪਹਾੜੀ ਉਕਾਬਾਂ ਦੀ ਉਡਾਣ ਵਰਗਾ ਅਵਾਰਾ
ਅਸੀਂ "ਮੈਂ" ਵਿੱਚ ਭਾਲਦੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ
ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖੁਦ ਨਾਲ ਰੰਗ ਗਿਆ
ਇੱਕ ਯਾਰ ਮੇਰਾ ਮਲੰਗ ਜਿਹਾ
ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਸੋਚ ਦੇ ਢੰਗ ਜਿਹਾ 

----------ਜੀਵਨ---------